abonneer nu
dossiers
De aanleg van snel internet in Westerveld lijkt dichterbij dan ooit. Al ...
Schiphol wil in de toekomst ongeveer 10.000 vluchten naar Lelystad Airpo...
Het is officieel droger dan in 1976 in Nederland en vanaf 23 juli is er ...
In Giethoorn wordt al jaren gediscussieerd over een gezamenlijke schooll...
Enora at Sea

'De golven waren nu wel een meter of zeven hoog'

Door Enora Lucas op dinsdag 27 maart 2018 08:52
  • ignore touch

    Het schip waar Enora mee vaart. © Enora Lucas

mail pinterest

Het begon in één van de laatste dagen van februari. Kapitein Sam riep ons bijeen voor een ‘achterdekje.’ Hij vertelde dat we ergens in de komende dagen in een depressie terecht zouden komen. ‘Het gezellig en leuk cruisen in de Cariben is afgelopen jongens, dit is de eerste keer deze reis dat jullie echt wind zullen zien.’

Bermuda, 7 maart 2018

Hij legde ons rustig uit wat dat in zou gaan houden en wat we konden verwachten. De eerste nieuwe regels werden al per direct ingesteld; behalve in bed heeft iedereen ten alle tijde schoenen aan, dit is zodat je dan makkelijk naar buiten kan om te helpen. Op het midden- en voordek mag je alleen nog met toestemming van een bemanningslid komen. Een dag later al, tijdens mijn avondwacht, sloten we alle ventilatieluiken en washet midden- en voordek verboden terrein geworden voor iedereen die geen wacht had. Ook werden de ra-zeilen extra ingepakt. Inmiddels gingen we ook al zo schuin dat er een wasverbod was, het doucheverbod volgde al snel. Ik liep netjes langs de hoge kant naar beneden voor een extra trui toen de eerste monstergolf over de brug heen kwam, ik was doorweekt en hallo nieuwe regel; de wacht heeft verplicht een zeiljas, zeilbroek en zeillaarzen aan.

Toen ik wakker werd gemaakt voor mijn ochtend wacht was het inmiddels verboden voor mensen die geen wacht hadden zich buiten te begeven. Alle waterdicht deuren waren dicht. Een verplicht tuigje zorgde ervoor dat je niet door een golf werd meegesleurd. Na mijn ochtend wacht kwam ik er achter dat het leven binnen, achter die waterdichte deuren gewoon doorging. Terwijl de arme keukendienst hard door beukte, probeerden de meesten school te doen. Laptops waren verboden wegens valgevaar. Zo nu en dan vloog er een boek, een schoen, een beker, een persoon of wat dan ook door de salon. Terwijl we met windkracht zeven op drie zeiltjes rustig met tien knopen van golven van een meter of vier afsuften,  hoorde je binnen alles kraken, kopjes ringelen en wind suizen. Wij kwamen binnen, helemaal ingepakt in zeilpak en volledig doorweekt. Iedereen van de schoolploeg vroeg:“Hoe was het? Is het leuk? Is het eng? “ Ik voelde me net een beroemdheid.

Golven van zeven meter hoog

Die avond had ik voor de laatste keer wacht.  Eerst genoot ik met mijn wachtmaatje buiten van de rust en de golven. Misschien is het niet voor te stellen, maar waar binnen alles om de haverklap omvliegt en alles kraakt en bij een iets grotere golf altijd iemand gilt door een pijnlijke val, was dit een verademing van rust. Buiten valt er niets, ja er zijn wat dingen overboord gespoeld, maar het is zo fijn. Je ziet de golven aankomen en komt in het ritme. Inmiddels was de windkracht toegenomen tot windkracht acht tot negen. De golven waren nu wel een meter of zeven, en met slechts één ra-zeil en de stagfok haalden we zo nu en dan wel even de veertien knopen. Op een gegeven moment was er een monstergolf die ervoor zorgde dat we zo schuin gingen dat het water zo hoog kwam dat onze voeten op de brug nat werden. Toen moest ik wel even slikken, verder ben ik eigenlijk helemaal niet bang geweest. Sam zei toen dat we wel binnen mochten zitten. Helaas mochten we niet sturen omdat het heel erg moeilijk was. Achter de enorme grijze wolken kwam een prachtige volle maan tevoorschijn, wauw dat was wel machtig. Ik wenste Sam nog heel veel sterkte en succes.

Storm is niet leuk

Hij zegt altijd dat hij niet van storm houdt, ik begrijp ook wel waarom. Hij heeft vrijwel niet geslapen en hij is verantwoordelijk voor alles en iedereen. Eerst is het wel leuk, maar daarna wordt het overleven en dat is gewoon vermoeiend. Je zag aan hem dat hij over alles aan het nadenken was en het zwaar had, en dat je niets anders kon doen dan hem wat te eten aanbieden en hem sterkte wensen.

We liepen naar beneden en vertelden aan iedereen beneden wat Sam ons had verteld. De wachten zouden anders gaan lopen, de wachten zouden stand-by in de salon blijven. Het werden lange uren. De volgende dag was vreselijk, terwijl ik uiteindelijk 36 uur niet buiten was geweest hadden sommige anderen dik 50 uur geen buitenlucht gesnuifd. We gingen heftig heen en weer, vrijwel niemand kon zich op school concentreren. Mensen lazen wat, kletsen rustig, sliepen, keken wat voor zich uit en probeerden niet te vallen. Dat gebeurde toch de hele tijd, er zijn zoveel dingen kapot gegaan. Dingen die tot nu toe altijd zeevast waren, gleden nu rustig van de ene naar de andere kant. We konden niks doen, enkel wachten.

De arme keukendienst presteerde het gewoon om eten klaar te maken, in een keuken waar je niets neer kon leggen, respect. Verder kwamen we vandaag in Bermuda aan, wauw het voelde alsof we maanden geen land hadden gezien. Vanochtend mocht ik eindelijk met een aantal anderen naar buiten om de zeilen weg te halen. Na een spectaculaire aankomst, Sam kreeg hem niet meer in z’n achteruit en de wind was nogal hard waardoor we hard tegen de kant aan knalden, hadden we een heerlijke brunch. Met goddelijke scones en bagels, het was geweldig. Daarna knalden we er een flinke schoonmaak doorheen en nu hebben we de avond vrij, we gaan films kijken en popcorn eten want dat hebben we verdiend.