abonneer nu
Het moderne leven

Bedankt

Door Misja Boonzaayer op Friday 27 July 2018 19:05
  • ignore touch

    Het is verslavend: handlettering. © Karin Luttenberg

mail pinterest

Als ik vroeger een schot voor de boeg had mogen doen, dan had ik mijn geld ingezet op een knutselmoeder. Dan zou ik een knikkerbaan aan de muur bouwen van wc-rollen, bijvoorbeeld.

En als er dan iemand jarig is, dan stoppen we bij het cadeautje een zelfgemaakte tekening, die mijn kind met tong-uit-mond naast me zit te maken, terwijl ik een verjaardagkaartje handletter. Oh ja en dan zijn we ook übergelukkig en lief voor en tegen elkaar (en ik ben heel erg slank en de zon schijnt en alles lukt in één keer).

Maar ja. De zelfgemaakte knikkerbaan komt er niet. Omdat de concentratieboog van mijn kinderen niet verder reikt dan de eerste bocht, mijn geduld niet verder reikt dan de tweede, niemand van ons iets opruimt en al helemaal niemand van ons iets afmaakt.

Verjaardagscadeautjes laten we inpakken in de winkel want het inpakpapier is weer eens op, het plakband kwijt en van een zelfgemaakte tekening komt het al helemaal niet want mijn kinderen slaan elkaar steevast de hersens in voor de rood (of groen, of blauw). Oh ja en ik ben niet slank en altijd te laat met het kopen van een cadeau. Omdat ik verjaardagen vergeet. Of omdat ik niet wist dat je ergens een cadeau voor moet geven.

Bijvoorbeeld aan de meesters en de juffen op school. Die moet je namelijk bedanken en dat vind ik ook niet meer dan terecht, laat ik dat voorop stellen. Voor zover ik weet zijn geen van mijn kinderen ooit achter een rolletje behang geplakt op school en dat doen de meesters en juffen een stuk beter dan ikzelf.

En daar moet ik ze dus voor bedanken. Niet met een ferme handdruk en een ‘nou, tot volgend jaar dan maar’ (wat veel heftiger klinkt dan het is, want we hebben het welgeteld over zes weken), maar met een cadeau. En als het even kan, ook nog een leuk cadeau. Zodat de juf niet weer zit opgescheept met veertig repen chocola. En een beetje leuk ingepakt graag, met een kaartje erbij. Maar ho maar dat ze zelf een tekening erbij maken, want daar hebben ze echt geen tijd voor. Of zin in. Bovendien slaan ze elkaar altijd de hersens in om de blauw. Of de geel. Of de rood.

En dan zou ik ze wel achter het behang willen plakken. Of erin willen rollen. Handletter ik er zelf wel een leuk kaartje bij.