abonneer nu
Plaat voor je kop

Plaat voor je kop 155: Normaal (II) - Ojadasawa

Door Wouter Bessels op zondag 8 juli 2018 13:00
  • ignore touch

    Normaal - Ojadasawa. © Centertainment

mail pinterest

De ‘moeilijke tweede’. De opvolger van een gelauwerd debuut overtreffen: een flinke opgave. Overtreft het volgende album zowel commercieel als artistiek het succes van de eerste plaat? Neem Normaal: ‘Oerend Hard’ zorgde in 1977 voor een nationale aardverschuiving, maar hoe verging het opvolger ‘Ojadasawa’?

Natuurlijk heeft ‘Oerend hard’ de status: de start van de dialectrock die zowel met het nummer als met de gelijknamige elpee de toon zette voor een nieuw genre. Dat debuut kwam vorig jaar als geremasterde elpee opnieuw uit, gestoken in een fraai vormgegeven hoes en met bonus single. Nu heeft ‘Ojadasawa’ dezelfde behandeling gekregen en derhalve een prima gelegenheid om dat album eens (opnieuw) in de schijnwerpers te zetten.

Sfeer

Is dat nodig? Misschien wel. Het tweede Normaal-album heeft voor de doorsnee volger van Nederlandstalige popmuziek altijd in de schaduw gestaan van het debuut, maar veel Normaal-fans schatten hem wat hoger in. De dosis humor is groter, het speelplezier is er niet minder om, het geluid van de plaat heeft net iets meer de tand des tijds doorstaan en, bovenal, de liedjes wijzen meer in de richting die de groep in de daaropvolgende jaren op zou gaan. Uitstekende voorbeelden daarvan zijn ‘Die Tied Hebt Wi-j Gehad’ en ‘D'n Huulenden Waakhond’ – twee Normaal-klassiekers in de dop die meeslepend zijn zonder sentimenteel te worden. Ook ‘Rosalie’ is zo’n ballad, een bluesje uit de Achterhoek. Het zijn de momenten waarop je je realiseert dat dit album eigenlijk meer sfeer uitstraalt dan het debuut. De meezingers hebben plaatsgemaakt voor iets meer inhoud.

'Vrouw Haverkamp'

Tussen een aantal nummers wordt geluld, gesprekjes aan de tap. Dronkemanspraat gehuld in sketches. Past bij Normaal. En daar is ook gelijk het voornaamste verschil met de originele uitgave uit 1978. Die stukjes zijn qua volume behoorlijk opgeschroefd, zodat het album wat betreft het geluid mooi op hetzelfde niveau blijft. Beroemd is het einde van de eerste kant. De bonus ‘Vrouw Haverkamp’ blijft bij de oorspronkelijke persing hangen in het woord Titt’n, zodat je de naald op den duur wel van de plaat af moet halen. Deze heruitgave bevat dat stukje ook, niet alleen veel harder, maar ook volledig en met een uitloopgroef. Daarmee is het grapje verleden tijd, maar loopt de plaat wel gewoon door, tot het einde aan toe.

'Puntdroad'

In zijn totaliteit is ‘Ojadasawa’ wel het album van Ferdi ‘Puntdroad’ Joly geworden. De ster op de gitaar. Strakke riffs en melodieus werk. ‘Evaluatie in ’t Kippenhok’ is zijn instrumentale moment en bevat in drie minuten precies datgene wat de oorspronkelijke viermansformatie van Normaal zo speciaal maakt, voordat Alan Gascoigne als tweede gitarist toetrad. Een echte bandplaat. Zo levert ook bassist Willem Terhorst nog een fraaie bijdrage in de vorm van ‘Alle Buren Ok de Meister en de Pastoor’ en drummer Brekken Jan met ‘Ik Bun Normaal Ewordne’. Wie enkele jaren geleden de documentaire ‘Ja dat was Høken’ heeft gezien, weet hoe Jan Manschot met dat nummer eigenlijk afscheid nam van de anhangers.

Na Hemelvaartsdag 1975 wist het oosten waarvoor Normaal stond. Twee jaar later wist ook heel Nederland dat. En in 1978 bevestigde ‘Ojadasdawa’ dat de groep nog haar oorspronkelijkheid in volle glorie liet horen. Op de daaropvolgende albums veranderde het geluid, mede door de komst van Gascoigne, en vanaf ‘Deurdonderen’ begon Normaal eigenlijk aan zijn tweede jeugd. Dat waren de jaren tachtig, dit tweede album is nog op en top jaren zeventig. Authentiek en veel tijdlozer.

De heruitgave van ‘Ojadasawa’ met de bonus single ‘Ik Kan Zo Moeilijk Noar Huus Toe Goan’ is vanaf nu te koop.