abonneer nu
vinkje
DE STELLING
poll
Gele hesjes
Na Frankrijk en België zijn er nu ook protesten van 'gele hesjes' in Nederland. De beweging in Nederland is nog niet zo groot, in Meppel waren zaterdag minder dan tien actievoerders op pad. Onze stelling: Ik doe mee met de gele hesjes want de kosten voor levensonderhoud rijzen de pan uit.
dossiers
De aanleg van snel internet in Westerveld lijkt dichterbij dan ooit. Al ...
Schiphol wil in de toekomst ongeveer 10.000 vluchten naar Lelystad Airpo...
Het is officieel droger dan in 1976 in Nederland en vanaf 23 juli is er ...
Bij de politie kwamen meerdere meldingen binnen over lokale drugsoverlas...
Steenwijk

Tangarine steekt zichzelf een hart onder de riem

Door Wouter Bessels op donderdag 11 oktober 2018 12:05
  • Tangarine in De Meenthe. © NDC/ Wouter Bessels

  • Tangarine. © Excelsior Recordings

pinterestmail

Steenwijk – Je verwacht het niet. Het zaallicht dimt, Arnout en Sander Brinks komen het podium op en gaan apart van elkaar zitten. De een links, de ander rechts. De toon van ‘Uiteen’, het nieuwe theaterconcert van Tangarine, is gezet.

Locatie: De Meenthe, woensdagavond
Aantal bezoekers: 90
Waardering: ****

De bekendste muzikale tweeling van Nederland doet na drie jaar weer De Meenthe aan. In de tussentijd namen ze wederom in Tucson (Arizona) een plaat op met Joey Burns en John Convertino van Calexico. Daaraan ging een nogal inspiratievolle tijd vooraf: Arnout scheidde en beleefde naar eigen zeggen een ‘rottijd’, terwijl Sander vader werd. Beiden begonnen aan een nieuwe fase in hun leven. In ‘Uiteen’ benadrukken ze het moment waarop ze het vliegtuig naar Tucson namen: de tweeling stond aan het begin van een nieuw tijdperk.

Rode draad

Terug in Nederland brachten zij het album ‘Because Of You’ uit, hun meest volwassen plaat tot nu toe. Die loopt als een rode draad door het programma, afgewisseld door een paar liedjes van hun vorige albums ‘Move On’ en ‘Seek & Sigh’, zoals het hypnotiserende ‘Eyes Keep Looking’. ‘Uiteen’ biedt liedjes die de weerslag van de afgelopen periode weergeven. Arnout en Sander zingen over elkaar, maar ook voor elkaar. Een hart onder de riem steken.

Beiden streven geluk na, maar tellen net zo graag hun zegeningen. Sander wilde vrolijke liedjes schrijven, zoals ‘No Need To Worry’, maar schittert ook in die bittere ernst van ‘Shallow River’, waarin beide heren nog nooit zo indringend hebben geklonken. Het levert een melancholiek programma op, waarin het optimisme nooit ver weg is. Net als de zelfspot: al pratende over de wijze waarop de liedjes zijn ontstaan, kan Arnout het niet laten. ‘Lekker met de gitaar aan tafel, met een kop koffie en een gebakje. Ja, wij eten ook.’

Stille kracht

Net als in hun vorige programma ‘In Stereo’ is het tweeling zijn een belangrijk onderwerp van gesprek. De buitenwereld kan de een niet zonder de ander zien. Die innige band hebben én houden beiden, maar ze benadrukken dat ze apart van elkaar inmiddels een ander leven leiden. ‘En waarin we altijd een manier blijven zoeken om op hetzelfde podium te blijven staan.’ Een ontroerend moment in de voorstelling.

Toch voert in ‘Uiteen’ de muziek de boventoon, waarin gitarist Ralf Verbaant de stille kracht is,  overigens zonder drummer Robin Buijs of bassist David Corel tekort te doen. Verbaant heeft een geweldige instrumentbeheersing en is van alle (gitaar)markten thuis. Van pedal steel en elektrisch soleerwerk tot die smaakvolle nylon snaar in de toegift. Dan duikt overigens ook de ‘Calexico-trompet’ even op, weliswaar uit een kastje, maar wat subtiel. De loftrompet blazen na een enerverend programma. Het is Tangarine gegund.

Harmonieën

Wat ‘Uiteen’ tot grote hoogte brengt is de algehele sfeer. Zelden zo’n expressief en tegelijkertijd ingetogen optreden in het theater gezien. De nieuwe liedjes klinken wijds en broeierig en beperken zich zelden tot drie minuten per stuk. Ook het tempo is prima, waarbij de paar korte praatjes heel goed op hun plek vallen. Verder veel, heel veel melodieuze muziek vol verrassende arrangementen met percussie en geluidseffecten. Americana die muzikaal gezien door het straatje van het post-Smile tijdperk van The Beach Boys, The Band of het vroege solowerk van Neil Young loopt. Uiteraard gelardeerd met de perfect getimede typische Tangarine-harmonieën.

Wat zonde dat de publieke belangstelling vanavond werkelijk bedroevend is. Maar wie in de zaal zit, geniet muisstil met volle teugen. ‘Alsof men naar een film zat te kijken’, merkte een tevreden Sander na afloop op. Soms kan je je achteraf wel voor de kop slaan dat je een bepaald concert hebt gemist. Dit was zo’n avond.

Wouter Bessels

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Steenwijker Courant' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.